De Rotterdamse sociologen, verbonden aan het Centre for Rotterdam Cultural Sociology (CROCUS), onderzoeken in dat verband allereerst of en hoe de culturele polarisatie in Nederland sinds de jaren ’70 is veranderd. Heeft culturele polarisatie over moreel-traditionele kwesties ((homo)seksualiteit, vrouwenemancipatie, etcetera) geleidelijk aan plaatsgemaakt voor een nieuwe culturele polarisatie over de omgang met etnische diversiteit? En zo ja, hoe kan dat dan worden verklaard? In samenhang hiermee worden de achtergronden van PVV-stemmen onderzocht, waarbij de belangrijkste vraag is of laagopgeleiden vooral PVV stemmen uit een afkeer van etnische verschillen, terwijl hoogopgeleiden hierbij vooral worden gemotiveerd door hun afkeer van religieuze en morele bedilzucht.

Houtman, Achterberg en de Koster zijn verbonden aan het Centre for Rotterdam Cultural Sociology (CROCUS), dat zich bezighoudt met onderzoek naar culturele veranderingen in hedendaagse Westerse samenlevingen.

Bron: EUR

Door: Mark van Erven

Televisiekijkend afgelopen zondag viel mijn oog op twee programma’s over ‘Geloven in Nederland anno nu’ en homoseksualiteit. In een kort item gaf de OHM (Nederland 2, zondag 15.30 uur) een inkijkje in het thema ‘Hindoeïsme & homoseksualiteit’. Door hindoegeestelijken werd uitgelegd dat het hindoeïsme sec zich niet verzet tegen homoseksualiteit en dat er ook een woord is dat duidt op een ‘derde geslacht’.

Volgens de hindoegeestelijken is de wel degelijk aanwezig homodiscriminatie echter eerder gelegen in de Surinaamse afkomst van veel hindoes in Nederland. Omdat Suriname een machocultuur kent wordt - vanuit die machocultuur - homoseksualiteit eenvoudigweg niet geaccepteerd! Dat dit ver kan gaan blijkt uit een bijeenkomst van De Dialoog die ik eerder bezocht. Homoseksualiteit wordt bij dit initiatief bespreekbaar gemaakt in diverse kring. Tijdens die bijeenkomst vertelde een middelbare (!) Surinaams-Hindoestaanse man dat hij nog niet uit de kast was gekomen voor zijn familie, simpelweg omdat hij de gevolgen daarvan vreesde! Hij was erg blij dat hij nu eindelijk op een dialoogbijeenkomst zijn verhaal kon doen en zijn geaardheid bespreekbaar kon maken.

Erg toch? Om  te moeten constateren dat homoseksualiteit nog altijd niet volledig geaccepteerd wordt hetzij uit religieuze, hetzij uit culturele beweegredenen.

Religieuze redenen om niet tot acceptatie van homoseksualiteit over te gaan was vervolgens de achtergrond van de in het EO-programma JONG geportretteerde drieluik (Nederland 3, 21.20 uur) over drie jonge christelijke homo’s. Kritisch geïnterviewd door Manuel Venderbosch werden drie jonge mannen geschetst die elk een eigen manier hadden gevonden om met hun geaardheid om te gaan. Een van de jongens had ervoor gekozen om thuis strijdvaardig tegen zijn twee broers en ouders uit de kast te komen. Zijn ‘keuze’ (?) leken ze vooral te accepteren uit respect voor hem. Maar vervolgens werd snel duidelijk hoe ver deze acceptatie ging: het was de jongen niet toegestaan om open te zijn over zijn geaardheid. Zo zou het zeker op verzet stuiten als hij een vriend mee naar huis zou nemen, aangezien zijn ouders op deze manier de zonde in hun huis zouden toelaten…

Een tweede jongen vertelde over zijn besluit om, na een bewogen liefdesleven, het homoleven gedag te zeggen en zijn heil te zoeken bij een vrouw. Dat hij zich helemaal niet aangetrokken voelde tot vrouwen scheen hem een detail te zijn. Belangrijk was dat hij deed wat in zijn ogen God van hem verlangde. Een derde christelijke jongen ten slotte vertelde over zijn wens om, als homoseksueel, dominee te worden. Daarmee liep hij echter wel tegen een innerlijk conflict op: als rechtgeaard christen is een praktiserende homo uit den boze. De jongen in kwestie besloot dit probleem op te lossen en niet te zondigen door zijn hele leven celibatair te blijven.

Zowel het item over het hindoeïsme en homoseksualiteit als het item over het christendom en ontluikende homoseksualiteit maken pijnlijk duidelijk dat er nog veel onbegrip is ten opzichte van deze geaardheid. Alleen al het feit dat homoseksualiteit – een geaardheid – als ‘keuze’ wordt gepresenteerd, is een gekleurd beeld en een feitelijk onjuiste voorstelling van zaken. Dit zorgt ervoor dat in elk geval zowel Surinaams-Hindoestaanse homo’s als homo’s in christelijke kringen in hun persoonlijke leven worden beknot. Dit is anno 2010 toch niet nodig! De klok draait vooruit en niet achteruit!

Willen we echt dat mensen jarenlang niet voor hun ‘keuzes’ uitkomen en in de kast blijven? Of gaan we het gesprek aan met elkaar om oplossingen te zoeken? Bijvoorbeeld door de dialoog aan te gaan zodat openheid en begrip gecreëerd worden!

In de aanloop naar Roze Zaterdag is het van belang dat thema’s als geloof en homoseksualiteit in openheid en in een prettige, veilige sfeer besproken kunnen worden, zodat  iedereen (!) in deze samenleving mee kan doen. Dus zonder het risico te lopen gediskwalificeerd te worden wegens zijn/haar geloof of geaardheid. Door het inzetten van middelen als De Dialoog kunnen we ervoor zorgen dat zulke schrijnende gevallen als hiervoor genoemd in elk geval verminderen. Voorkomen daarvan zou erg mooi zijn en verdwijnen nog mooier.

Ik ga er in elk geval voor! Wie gaat met mij deze uitdaging aan en draagt met mij de fakkel?

Mark van Erven is kritisch humanist en als vrijwilliger actief voor het Humanistisch Verbond.

Dialogue for Peaceful Change is niet de enige dialoogmethode. Wat deze methode onderscheidt van andere methodes, die vaak gericht zijn op ontwikkeling van ‘goede intenties’ in de samenleving, is dat DPC uitgaat van het gegeven dat conflicten op zich niet bestreden hoeven te worden. “Conflicten horen bij het leven. Juist met dat gegeven moeten we leren omgaan”, aldus de trainers.

De DPC-methode is ontwikkeld door de Nederlander Jaap van der Sar (Oikos, Utrecht) in samenwerking met Colin Craig van de Noord-Ierse organisatie TIDES en wordt wereldwijd ingezet bij conflicten en polarisatie, van de Filippijnen tot Finland, van Zimbabwe tot San Francisco. In Nederland, waar de laatste jaren juist veel polarisatie op cultureel en religieus vlak optrad, was echter nog nooit een training georganiseerd. Na de training die zondag door 18 deelnemers succesvol werd afgerond, biedt Stichting Oikos in samenwerking met het Dominicanenklooster Huissen de methode – training en consult – aan voor mogelijke geïnteresseerden in Nederland. Gemeenten en organisaties uit het maatschappelijk middenveld die zich bezighouden met integratie en polarisatie kunnen dan, in navolging van organisaties over de hele wereld, aan de slag met DPC.

Aansprekende resultaten met DPC, bijvoorbeeld met gangs in San Francisco, bij etnische conflicten op de Balkan en in religieuze conflicten in Noord-Ierland kunnen voor Nederland als voorbeeld dienen. In Nederland is een effectieve omgang met polarisatie van belang. “We maken in Nederland geen duidelijk onderscheid tussen beleidsinstrumenten die je in kunt zetten voor preventie, interventie, mediation of verzoening bij conflicten. De vaardigheid om dat onderscheid te maken hoort aanwezig te zijn bij elke beleidsmaker op het terrein van maatschappelijke conflicten. Toch tasten op dit punt de professionals bij instanties als gemeenten, politie of maatschappelijk werk nog vaak in het duister”, stellen de trainers Jaap van der Sar, Ingeberte Uitslag (beiden Oikos) en Bart Brandsma (Dominicanenklooster Huissen).

Met de kersverse 18 DPC-facilitators wordt nu een begin gemaakt om DPC in Nederland toe te passen. De facilitators zijn onder meer werkzaam als coach, als onderzoeker strafrecht, beleidsmaker of werkzaam vanuit kerkelijke organisaties in buurten en in dialooginitiatieven. De achttien Nederlandse trainees hebben wereldwijd een kleine 500 collega’s die hun werk doen als conflict-consultant of mediator in zeer uiteenlopende omstandigheden. Een tweede training in Dialogue for Peaceful Change staat gepland voor dit najaar in het Dominicanenklooster Huissen.

Bron: Stichting Oikos en Dominicanenklooster Huissen

Volgens Segers is het islamdebat “een tijd door Wilders gegijzeld geweest. Iedereen die niet kritiekloos tegenover de islam stond, moest eerst uitleggen dat hij anders dan Wilders was. En politici die Wilders als een gevaar beschouwden voor maatschappelijke en politieke stabiliteit onthielden zich van de weersomstuit van elke kritische bevraging van de islam. Het verhinderde een volwassen islamdebat. Wat overbleef was een door Wilders aangezwengeld debat over dubbele paspoorten, een Koranverbod en inperking van vrijheden van moslims. We zijn er niets mee opgeschoten. Maar in een volwassen islamdebat gaat het niet om de vraag of moslims er echt bij kunnen horen, maar om onderwerpen waarbij de huidige manifestatie van de islam botst met onze democratische rechtsstaat.”

Segers wil de komende jaren vooral het debat aangaan over islam en pluraliteit en islam en godsdienstvrijheid. “De islam lijkt in deze tijd niet goed in staat om met pluraliteit om te gaan. Het is aan niet-moslims om hier steeds kritische vragen over te blijven stellen. En het is aan moslims om de relatie tussen de islam en vrijheid en democratie verder te doordenken.” En: “Het is de uitdaging voor moslims om hun geloof te verzoenen met een multireligieuze wereld en om tolerantie in islam te funderen.”

Lees hier het gehele artikel van Segers.

Bron: NRC Handelsblad

Door de eeuwen heen zijn de Turken in westerse ogen altijd de aanstichters van het kwaad geweest. Andrew Wheatcroft maakt duidelijk dat dit een veel te eenvoudige voorstelling van zaken is: tijdens de 400 jaar durende strijd om overheersing ging het Westen net zo vaak in de aanval als het Oosten. Vijand voor de poort levert een toepasselijke en magistrale uiteenzetting van dit zeer complexe en epische conflict.

Boekgegevens:
Bindwijze: Paperback
Pagina’s: ca. 400
ISBN: 9789045015699
Prijs: ca. € 34.90
Verwacht: april 2010
Vertaling: Jan Braks 
Voor meer informatie/bestellingen: klik hier

Volgens Kok doen aan zijn film ex-moslims Ayaan Hirsi Ali en Afshin Ellian mee. Ook SGP-leider Van der Staaij en de radicale sjeik Fawaz Jneid uit Den Haag zouden hun opwachting maken. De filmende voorganger hoopt nog interviews met PvdA-leider Cohen, PVV-voorman Wilders en CDA-politica Sterk te regelen.

Bron: RTV Utrecht

Dat inzichten vanuit religies, godsdiensten en levensbeschouwingen kunnen botsen, is een punt dat de huidige erfgenamen van de verzuiling gemakshalve soms lijken te vergeten. Terecht hebben radicaal seculiere denkers dat de afgelopen jaren over het voetlicht gebracht. We kunnen en willen niet terug naar de verzuilde samenleving met de schijnbare stabiliteit van een voorgegeven ordening. De verzuiling heeft ruimte gegeven aan het verschil door het op te sluiten in afzonderlijke zuilen. We ontkomen er niet aan steeds weer nieuwe ruimten te scheppen voor al die diverse ‘membership groups’ in de samenleving. In die publieke ruimte onderhandelen mensen, burgers, over nieuwe vormen om pijn die met het conflict gepaard gaat, een plaats te geven. Hierbij dient zich telkens de vraag aan, wat de moeite waard is om aan vast te houden en wat (te) pijnlijk is om los te laten. Gereguleerde ontmoetingen kunnen deze pijn verzachten en soms al te hevige conflicten pacificeren. Tegelijk is niet elk conflict oplosbaar. Samen leven heeft ruimte(n) nodig om te botsen.

Geïnteresseerd in een gratis exemplaar? Stuur dan voor 15 mei 2o10 een email met uw naam en postadres naar nieuwewegen@intermonde.nl. Onder de inzendingen worden 3 exemplaren verloot. Voor meer informatie over het boek en bestellingen: klik hier.

Tijdens zijn lezing gaat Droogers in op de macht die religie uitoefent op haar aanhangers en de spanningen en wantoestanden waartoe dat leidt. Volgens Droogers zijn geloof, twijfel en ongeloof van oorsprong religieuze spelvormen. Macht werkt juist verstikkend op dit spelelement. Daarom vraagt hij zich af: ‘Wat is er toch aan de hand met religie in ons land?’

Spreker
André Droogers is emeritus hoogleraar culturele antropologie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Hij is gespecialiseerd in religieuze en symbolische antropologie. Zijn nieuwe boek draagt de titel ‘Zingeving als spel. Over religie, macht en speelse spiritualiteit’.

Organisatie
De lezing van André Droogers is een gezamenlijk initiatief van het Geert Groote Instituut, uitgeverij Parthenon en VUconnected.
Voor meer informatie/aanmeldingen: klik hier.

De opdracht was in november voorlopig gegund aan het Instituut voor Integratie en Sociale Weerbaarheid (ISW) van de RUG. Maar uit onderzoek van Trouw bleek eind vorig jaar dat de directeur van het ISW lid was van de raad van advies van de Dialoogacademie, een instelling die nauw betrokken zou zijn bij de Gülenbeweging.

Kamervragen van de SP volgden. Volgens kamerlid Sadet Karabulut was de onafhankelijkheid van de onderzoekers in het geding. Op grond van de ontstane commotie heeft de minister besloten om de opdracht in te trekken om de schijn van partijdigheid te voorkomen. Het Utrechtse instituut voor multiculturele vraagstukken Forum is nu belast met het onderzoek.

De RUG vindt het jammer dat ze de opdracht misloopt. Woordvoerder Jos Speekman: “Het onderzoek had heel goed bij het ISW gepast. Karen van Oudenhoven-van der Zee heeft haar functie bij de Dialoogacademie opgegeven. Maar we begrijpen dat alle schijn van belangenverstrengeling vermeden moet worden.”

De Gülenbeweging heeft over de hele wereld onderwijsinstituten. Volgens aanhangers gaat het om een beweging die integratie, tolerantie en interreligieuze dialoog bepleit. Maar volgens tegenstanders is dat slechts schijn en streeft de organisatie naar een islamitische samenleving.

Bron: Dagblad van het Noorden

“De discussie dat geweld intrinsiek aan de islam is, klopt niet. De islam staat voor vrede en rechtvaardigheid.” Te veel wordt het gedrag van een klein deel van de moslims als maatstaf voor alle moslims genomen, aldus Ramadan. “Kijk naar de feiten en cijfers. 90% van mijn discussies gaan niet over de islam, maar gaat over deze kleine groep.”  Hij wees op de gematigde reacties van moslims in bijvoorbeeld Nederland bij het uitkomen van de film Fitna, en van moslims in Denemarken naar aanleiding van strips over de profeet Mohammed. Er vonden wel demonstraties en rabiate uitspraken plaats, maar dan vooral in het Midden-Oosten. Ramadan wijst in dit verband met de vinger naar ambassades, die zulke incidenten aangrijpen om een hetze tegen het Westen te voeren. ‘Het is een manier voor deze landen om geen aandacht te besteden aan de onrust in eigen land vanwege het gebrek aan vrijheid en democratie.’

Lees hier een verslag van dit interview.

Bron: Wereldjournalisten