De PVV heeft grote winst geboekt door in zwart-wit te denken en mensen in groepen in te delen. Hiermee is naar mijn mening de onderlinge tolerantie tussen verschillende groepen op scherp gezet. Een groep die baat heeft bij onderlinge tolerantie zijn homo’s. Zij worden echter nog steeds gediscrimineerd in verschillende geloofsgemeenschappen.

Door: Mark van Erven

Televisiekijkend afgelopen zondag viel mijn oog op twee programma’s over ‘Geloven in Nederland anno nu’ en homoseksualiteit. In een kort item gaf de OHM (Nederland 2, zondag 15.30 uur) een inkijkje in het thema ‘Hindoeïsme & homoseksualiteit’. Door hindoegeestelijken werd uitgelegd dat het hindoeïsme sec zich niet verzet tegen homoseksualiteit en dat er ook een woord is dat duidt op een ‘derde geslacht’.

Volgens de hindoegeestelijken is de wel degelijk aanwezig homodiscriminatie echter eerder gelegen in de Surinaamse afkomst van veel hindoes in Nederland. Omdat Suriname een machocultuur kent wordt - vanuit die machocultuur - homoseksualiteit eenvoudigweg niet geaccepteerd! Dat dit ver kan gaan blijkt uit een bijeenkomst van De Dialoog die ik eerder bezocht. Homoseksualiteit wordt bij dit initiatief bespreekbaar gemaakt in diverse kring. Tijdens die bijeenkomst vertelde een middelbare (!) Surinaams-Hindoestaanse man dat hij nog niet uit de kast was gekomen voor zijn familie, simpelweg omdat hij de gevolgen daarvan vreesde! Hij was erg blij dat hij nu eindelijk op een dialoogbijeenkomst zijn verhaal kon doen en zijn geaardheid bespreekbaar kon maken.

Erg toch? Om  te moeten constateren dat homoseksualiteit nog altijd niet volledig geaccepteerd wordt hetzij uit religieuze, hetzij uit culturele beweegredenen.

Religieuze redenen om niet tot acceptatie van homoseksualiteit over te gaan was vervolgens de achtergrond van de in het EO-programma JONG geportretteerde drieluik (Nederland 3, 21.20 uur) over drie jonge christelijke homo’s. Kritisch geïnterviewd door Manuel Venderbosch werden drie jonge mannen geschetst die elk een eigen manier hadden gevonden om met hun geaardheid om te gaan. Een van de jongens had ervoor gekozen om thuis strijdvaardig tegen zijn twee broers en ouders uit de kast te komen. Zijn ‘keuze’ (?) leken ze vooral te accepteren uit respect voor hem. Maar vervolgens werd snel duidelijk hoe ver deze acceptatie ging: het was de jongen niet toegestaan om open te zijn over zijn geaardheid. Zo zou het zeker op verzet stuiten als hij een vriend mee naar huis zou nemen, aangezien zijn ouders op deze manier de zonde in hun huis zouden toelaten…

Een tweede jongen vertelde over zijn besluit om, na een bewogen liefdesleven, het homoleven gedag te zeggen en zijn heil te zoeken bij een vrouw. Dat hij zich helemaal niet aangetrokken voelde tot vrouwen scheen hem een detail te zijn. Belangrijk was dat hij deed wat in zijn ogen God van hem verlangde. Een derde christelijke jongen ten slotte vertelde over zijn wens om, als homoseksueel, dominee te worden. Daarmee liep hij echter wel tegen een innerlijk conflict op: als rechtgeaard christen is een praktiserende homo uit den boze. De jongen in kwestie besloot dit probleem op te lossen en niet te zondigen door zijn hele leven celibatair te blijven.

Zowel het item over het hindoeïsme en homoseksualiteit als het item over het christendom en ontluikende homoseksualiteit maken pijnlijk duidelijk dat er nog veel onbegrip is ten opzichte van deze geaardheid. Alleen al het feit dat homoseksualiteit – een geaardheid – als ‘keuze’ wordt gepresenteerd, is een gekleurd beeld en een feitelijk onjuiste voorstelling van zaken. Dit zorgt ervoor dat in elk geval zowel Surinaams-Hindoestaanse homo’s als homo’s in christelijke kringen in hun persoonlijke leven worden beknot. Dit is anno 2010 toch niet nodig! De klok draait vooruit en niet achteruit!

Willen we echt dat mensen jarenlang niet voor hun ‘keuzes’ uitkomen en in de kast blijven? Of gaan we het gesprek aan met elkaar om oplossingen te zoeken? Bijvoorbeeld door de dialoog aan te gaan zodat openheid en begrip gecreëerd worden!

In de aanloop naar Roze Zaterdag is het van belang dat thema’s als geloof en homoseksualiteit in openheid en in een prettige, veilige sfeer besproken kunnen worden, zodat  iedereen (!) in deze samenleving mee kan doen. Dus zonder het risico te lopen gediskwalificeerd te worden wegens zijn/haar geloof of geaardheid. Door het inzetten van middelen als De Dialoog kunnen we ervoor zorgen dat zulke schrijnende gevallen als hiervoor genoemd in elk geval verminderen. Voorkomen daarvan zou erg mooi zijn en verdwijnen nog mooier.

Ik ga er in elk geval voor! Wie gaat met mij deze uitdaging aan en draagt met mij de fakkel?

Mark van Erven is kritisch humanist en als vrijwilliger actief voor het Humanistisch Verbond.