Column & interview »

Fatimazohra Hadjar (43) is een alleenstaande Surinaamse (creoolse) moeder van 4 kinderen. Zij bekeerde zich meer dan 20 jaar geleden in Marokko tot de islam en werkt al weer een tijdje voor Stichting Kinderen In Achterstand Posities (KAP). Heeft zij iets met compassie en wie zijn haar voorbeelden?

Wat doet Stichting KAP?
“Deze stichting geeft zorg op maat en begeleidt/ondersteunt kinderen, jongeren en ouders die tegen onderwijs-  en sociaal-maatschappelijke problemen aanlopen. Verder probeert KAP taboes onder migranten te doorbereken door onderwerpen bespreekbaar te maken. Erg leuk aan mijn werk is als ik mijn cliënten bewust kan maken van hun innerlijke waarde, ik weer hoop zie en een glimlach op de gezichten van ouders, jongeren die weer lachen (maar depressief binnenkwamen), kinderen hun schoolprestaties positief veranderen. Ik doe dit omdat ik ervan overtuigd ben dat ik hier gezonden ben met een missie. Ik zet mij onvoorwaardelijk in voor de zwakkeren in de samenleving. Ik doe het gewoon en vraag de Almachtige mij daarin te leiden.”

Heb je persoonlijk iets met ‘compassie’?
”Ja, ik ben heel erg spiritueel aangelegd. Ik heb een onbevooroordeeelde houding ten opzichte van een ander. Met anderen ga ik in het dagelijkse leven om zoals ik zelfs behandeld zou willen worden. Ik ben heel positief aangelegd. Het is zo belangrijk om mededogen te hebben met anderen. En: het hoeven geen bekenden te zijn. Waar ik mij ook bevind, ik gedraag mij hetzelfde ten opzichte van anderen.”

Speelt compassie ook een rol in je werk?
”Het speelt zeer zeker een rol in mijn werk, alles wat ik voor een cliënt doe is vanuit mededogen. Ik probeer mezelf in de situatie van de client te verplaatsen en dan ga ik vandaar uit te werk. Dus wat ik voor mezelf zou wensen, op die manier zet ik mij in voor een cliënt. In Turkije pas ik dit idee toe bij kinderen, vrouwen en zelfs mannen die onder zware druk moeten presteren. Als ik cliënten krijg die in conflict zijn met BJAA, probeer ik eerst de moeder het positieve gevoel te geven dat ze niet slecht is en ze zich dat ook niet moet laten aan praten. Ik toon begrip voor haar situatie, ondersteun en begeleid haar. Ik ga voor haar aan de slag alsof het mijn persoonlijke ‘gevecht’ is. Daardoor geef ik deze moeder onbewust de kracht om op te komen voor zichzelf, maar ook om zichzelf positief te gaan beoordelen. 
Natuurlijk komen er situaties voor waarin compassie geen oplossing biedt. Jongeren die met justitie in aanmerking zijn gekomen, da’s moeilijk. Ik draag erdan zorg voor dat ze uit handen van justitie blijven. Dat doe ik meer als bijdrage voor een goede samenlevbing. Er komt daar geen compassie bij, want ik kan er geen begrip voor opbrengen dat hij of zij er bewust voor gekozen heeft om iemand op dat moment te beroven. Ik help en ondersteun om herhaling te voorkomen.”

Lees verder »